FINMAN.waaaaaaaah! TOXIC talaga ang best word to describe summer class. TATLONG major, na hindi ko na alam kung paano magdescribe sa kanila. Sa ngaun, masakit parin ang ulo ko dahil sa information overload na ata 'to, mula umaga hanganng gabi ba naman eh. Hay! napakaraming quizes, homework at researches.. sa bagay eto naman ang pinili namin subject. pagkatapos ng lahat... isa nalang masasabi ko.. "kakayanin!" --kasi naman pag lalo mo pang ilalaglag sarili mo wala na ah.
"laging makontento kung ano ung na sa'yo... wag kang maghanap ng wala dahil sa reality hindi naman nila maibibigay lahat ng kailangan mo"
-laging sinasabi ni mam beth
PAST.
"you'll only realize MORE the worth of a person when they are gore on your own grasp.."
"when THEY are ready to LOVE you again,,,, it will also be the TIME that youre already READY to let them GO"
--pareho lang SILA. hmmmm, alam mo un I don't really know what to react, tama nga ung instinct ko na mahal pa nila kami? hmmmm, di ako nagkamali akalain mo.. nakakatawang isipin na sa panahong un pinapakita nila na THEY MOVED on, pero pag nakita nila KAMIng masaya, magmamahal ulit, nasasaktan SILA. tama si dom, we have our own lives now... sabi ko nga sa sarili ko... "We've given them the chance, the time, the power to love us back pero anong ginawa nila.. WALA. ahm, not all the time nasau lahat ng bagay na gusto mo eh,... marerealize mo un. Tska, ewan ko ba basta ngaun at the end of everything THANK YOU. kay kleng at kay ley... for making US especially ME a really better person, for loving me, making me cry and making me happy... they will always and forever be a part of me. siguro without them I may not be able to love again. sana lang in the long run, wag niya, nila, ninyo akong kamuhian (ang deep!) for doing such..dahil THEY not US chose to be free... sana lang they should never be BITTER about LIFE and LOVE.
--ako ngayon? hmmm.. sakto, kinakaya ang buhay na alam kong di madali. hindi sobrang saya, hindi din malungkot. dati natatakoy akong maging sobrang saya dahil alam kong kinabukasan iiyak na naman ako ng sobra. pero hindi pala un maiiwasan, hindi mo naman pwedeng sabihin sa BUHAY na wag ka niyang saktan eh, na sa sayo pala yan, kung paano ka mababago ng mga mapapagdaan mo, dahil hindi habang buhay andyan ka sa pwesto mo ngayon, magbabago at magbabago pero kasama nun yung mga paniniwala at higit sa lahat ang mga pangarap mo.
"kakayanin 'to"
