Dukhang Empleyado 1.0

3 years and 5 months to be exact. Regular employee. Below minimum wage salary. Voluminous workload.
Sobrang dami ko ng mga nakitang empleyado na dumating at umalis. Madami na din ako mga umaga na gumising ako at sinabi ko sa sarili ko "ayaw ko na", "nahihirapan na ako". Madami na din akong sakripisyong ginawa at pinagdaanan dito. Oo kayak o yung mahihirap na clients na kinatatakutan nila, kahit ng mga Managers, kaya ko yung mahirap na pinagdadaan ko sa BSP Audit, mga iba pang trabaho, pag gawa ng mga inutos mo, pagkulong nila sa isang sulok ng floor, minsang pag babalewala na andito ako lahat naman yun kaya ko.

Sana lang kaya ko pa pag kasyahin ang sahod ko sa lahat ng mga kailangan kong bayaran—sa kailangan ng pamilya ko, ng pag-aaral ko, ng bahay na tinutuluyan ko, ng pagkain naming araw araw, ng pamasahe ko, ng pag bibigay ko ng allowance sa kapatid ko, ng pambayad ni dade at sa pang araw-araw nila, ng pambigay ko kila mama at nanay kahit minsan pag-uuwi ako, ng pang tulong ko sa simbahan, ng pambigay sa kapatid ko para sa allowance niya sa review, paghahanap ng trabaho, at ngayon habang wala pa siyang sweldo. Pinipilit kong mag kasya lahat, oo hirap na ako actually hirap na hirap na dumarating mga araw na nag hahanap nalang ko nga barrya para makapasok sa opisina, minsan nakapila na ako sa sakayan ng fx pero kulang pala ang nabuo kong pera na nakakalat sa bag ko, minsan kailangan nalang nalang iiyak ko, nagalaw na pambayad ko ng tuition ng Midterms at Finals, hindi pa ako nakapagbayad ng bahay, naubos nap era ko kahapon sa pagkain naming sa labas kasi pumasa na kapatid ko sa engeneering board exam wala naman trabaho si dade, nabos, wala na din siyang pamasahe pauwi. Ang sakit na ng puso ko. Hindi pa din ako makatulong, kulang pa din talaga, ni mabilhan sila ng mga kailangan nila.

Hay, ganyan kahirap. 3 years and 5 months.
Bakit ko pa ba kailangan magtiis?