7th mansari-- chatmates

at ang celebration sa good taste!

buhay nga naman....

nakakalungkot,
nakakaiyak,
nakakapanghinayang pero ganun talaga ang buhay..
"we can never know what will happen next"


--ang bata pa niya. Marie. naging ading2 ko siya for a while... wala lang napakagaganda ng mga memories ko with her.. siguro never ko siyang maalala na malumgkot.. dahil all the time tawanan lang, asaran, at siya pa yung kawawa..

grabeh.. buhay na buhay parin siya pang naalala ko,
ako na kumakain ng fries niya na kfc. hehehe. hmmmm, wala lang. yun ata yung last time hna nandun din sya sa apt nila domz.

sobrang mamimiss niya yung mga kuya niya.. hmmm, parang bakasyon lang eh.. sembreak.
one day, darating din tayo dun sa panahon na yun.. in his time.

--nakakalungkot man isipin, yun ang buhay eh... and everything has its own purpose... mawala si marie, pero there will be more to come.. alam ko babantayan niya naman tayo eh..



but for now she has to rest.

3rd day-- prelim exams

toxic day!

--haaay, soobrang toxic, i slept 2:30 am... nag review at sa kaba sa mga exams ko this day hinmdi agad ako nakatulog, hmmmm... kinareer eh, worth it ba? hmmmmmmm. let's see.. sa financial derivatives, keri lang naman... sa tax, mindbleed hindi lang nose bleed eh.. i hope makapasa ako dun, =( i want to graduate ah... hehehe, ayan ako ang hindi makaget over sa exams ko, i did my best! yun ang importante... ang magiging problema nalang if my best was'nt good enough.


aun lang. napadaan para maglabas ng galit... hihi. ayan, makikikant muna ako sa chapel at makikigulo sa messiah.

circles of love

"what matters most is that you loved at all.."

--kada maririnig ko 'tong kantang 'to iba parin yung feeling..
Last weekend, nabuhay ako sa pagging YE faci, session ko , circles. sabi nila, mahirap, madali... lahat na. pero ito parin ang one of the best part of the encounter. (ayyeeeeee). after mga four years na hindi na ako nagtatalk, puro observe2 lang... eto, sabi ni kuya daryl, "im really really better, nakita mo naman kung paano umiyak yung mga participants mo diba, its a sign na natouch sila.."

sobrang nakakaoverwhelmed. yung tipong eto yun, habang nasa harap ka at naririnig mo yung yung hinaing ng bawat kabataan na nandun, mararamdaman mo how blessed you are, sa buhay mo. ang galing. ang saya, this is really one of the great YE.


"keep loving"

july 15

"i made him happy on his birthday"


--nice to know that!
syempre he became a big part of who i am now... no regrets of loving him in the past i know that he is really one of the most effective person in the world, maybe (just maybe) not in my heart.

better to know na ok kami ngaun, kahit magkaibigan... sana ganito nalang.
Sabi ko nga i will be more happy to see him happy. hhmmm =)


"thank you very much.. stay that person who taught me how to really love."

may sakit si pot- pot.. :-(

masakit ulo ko,


masakit katawan ko...


unuulan ng malakas, at wala akong payong..



hindi ko makasama sa paglabas, hindi din ako makaakar o kain man lang sa labas... hay naku kung alam mo lang "i'm really disabled"


bakit nga ba kasi of all days ngayon pa ako nagkasakit ahhh...?
isssh.

balak pala niyang mgcelebrate sa john hay.



well, this is life...
and i know this will pass...



happy 4th monthsari.

july 1

kalahati na ng 2009.

tulad ngaung araw, masakit sa ulo, maraming ginawa.. pero eto syempre hindi parin tapos ang araw... ano pa nga bang mga susunod na mangyayari? hmmm, uuwi, natutulog at mag aaral, hay!

parang nakakabagot na buhay noh? eto na naman kasi akong parang wala na namang mapatutunguan eh, hay!


kalahating taon!
ano nga bang mga nagyari sa akin?

-- 4th year na ako.
hehe. pero mukhang bata parin ah.. walang duda. bleh! eto, sumasakit ang ulo dahil ewan ko nga ba? baka may h1n1 ako.. issh, wag naman sana. eta, maraming subjects na nose bleed.. maraming mga organizations at affiliations sa buhay.. maraming kailangan gawin.. bakit ko nga ba ginustong maging busy noh? dahil noon eh mababaliw na ako, paranoid ba sa sarili. hehehe. pero ngaun naman halos hilingin ko nalang na sana may 26 na oras ang isang araw eh. Kahit gaano man ang mga 'to, im surviving pa naman.

-- bibe.
sino nga ba 'to? hahaha. isang malaking kalokohan kami. . kalokohan lang kung paano talaga nagsimula lahat, alam mo yun, ni hindi ko man lang inisip na darating sa puntong kami ngaun. At hindi ko din kasi inasahan na may darating na katulad niya sa buhay ko... yung tipong papangitiin ang puso mo lagi, weeeh, ang chezzy. pero syempre tulad ng lahat ng relasyon, nag aaway din kami, lagi? at siya ang nasasaktan (phisically, hehe.. ang sakit ko kasing manampal eh..). Siguro at the end of the day, itong kalokohan nato yung isa sa pinaka seryoso kong naging desisyon ngaung taon... simple lang, dahil naging malaki na siyang parte ng maliit kong buhay. Marami akong natutunan, at higit sa lahat marami akong pangarap na nabubuo. Syempre dahil sa KAnYa.


Kalahating taon, kumusta ba ako?
Masaya. oo, eto, hindi ako kailangan tumawa para malaman mong masaya ako, siguro malamang kilala mo ako... panatag lang yung loob ko na isang araw lahat nga mga pangarap ko natutupad din kasama ang mga taong malapit sa puso ko. Marami pa man akong tatahakin at kakaining bigas, kakayanin ko 'to dahil sa kanila at para sa kanila.



(napakadrama ko naman para gumawa ng ganito, baka nawawala na naman ako at hinahanap nila, weh, wala naman nakakaalam kung asan nga ba ako., andito lang ako sa tabi nag iisip kung tama nga ba kung nasan ako ngayon?)