nakakalungkot,
nakakaiyak,
nakakapanghinayang pero ganun talaga ang buhay..
"we can never know what will happen next"
--ang bata pa niya. Marie. naging ading2 ko siya for a while... wala lang napakagaganda ng mga memories ko with her.. siguro never ko siyang maalala na malumgkot.. dahil all the time tawanan lang, asaran, at siya pa yung kawawa..
grabeh.. buhay na buhay parin siya pang naalala ko,
ako na kumakain ng fries niya na kfc. hehehe. hmmmm, wala lang. yun ata yung last time hna nandun din sya sa apt nila domz.
sobrang mamimiss niya yung mga kuya niya.. hmmm, parang bakasyon lang eh.. sembreak.
one day, darating din tayo dun sa panahon na yun.. in his time.
--nakakalungkot man isipin, yun ang buhay eh... and everything has its own purpose... mawala si marie, pero there will be more to come.. alam ko babantayan niya naman tayo eh..
but for now she has to rest.
No comments:
Post a Comment